Instagram Akışım | Gözde Bayram

top of page

Psikolog

Bazı ilişkilerde hem uzaklaşmak isteriz hem de tamamen kopamayız. Bu durum, öznenin aynı nesneyi hem tehdit hem de güven kaynağı olarak deneyimlediği bir ilişkisel yapıya işaret eder. Bu bir kararsızlık değildir; çoğu zaman yakınlık ve korunma ihtiyacının aynı anda çalışmasıdır. Acı verse bile bildik olan daha güvenli hissedilebilir; yabancı olan ise daha ürkütücüdür. Bu nedenle kişi, zarar gördüğü ilişki biçimine yeniden yönelebilir. Kaçmak ister ama aynı yerden onarılmayı da umut eder. Çelişkili gibi görünen bu hareket, aslında ruhsal sürekliliği koruma çabasıdır.

Bazı ilişkilerde hem uzaklaşmak isteriz hem de tamamen kopamayız. Bu durum, öznenin aynı nesneyi hem tehdit hem de güven kaynağı olarak deneyimlediği bir ilişkisel yapıya işaret eder. Bu bir kararsızlık değildir; çoğu zaman yakınlık ve korunma ihtiyacının aynı anda çalışmasıdır. Acı verse bile bildik olan daha güvenli hissedilebilir; yabancı olan ise daha ürkütücüdür. Bu nedenle kişi, zarar gördüğü ilişki biçimine yeniden yönelebilir. Kaçmak ister ama aynı yerden onarılmayı da umut eder. Çelişkili gibi görünen bu hareket, aslında ruhsal sürekliliği koruma çabasıdır.

Çoğu zaman bu his, uzun süredir yalnızca uyum sağladığımızı ve kendimizle teması kaybettiğimizi fark ettiğimizde ortaya çıkar. Kişi, başkalarına uyum sağlarken yavaş yavaş kendisinden uzaklaştığını hissedebilir.

Rol rol eklenir; güçlü olan, uyumlu olan, sorun çıkarmayan, başarılı olan… Bu roller zamanla birikir ve kişiye işleyen, takdir edilen bir kimlik kazandırır. Ancak bu işlevsellik artarken, kişinin kendisiyle teması azalabilir.

Gerçek ben kaybolmaz; sadece geri çekilir. Yük olmamak, riske girmemek ve ilişkileri kaybetmemek için sessizleşir. “Gerçek ben nerede?” sorusu kendilikle yeniden temas etme ihtiyacından doğar. Terapötik süreç, bu yabancılaşmanın kökenlerini anlamlandırmaya ve gerçek kendiliğin güvenli biçimde yeniden ortaya çıkmasına alan tanır.

Çoğu zaman bu his, uzun süredir yalnızca uyum sağladığımızı ve kendimizle teması kaybettiğimizi fark ettiğimizde ortaya çıkar. Kişi, başkalarına uyum sağlarken yavaş yavaş kendisinden uzaklaştığını hissedebilir.

Rol rol eklenir; güçlü olan, uyumlu olan, sorun çıkarmayan, başarılı olan… Bu roller zamanla birikir ve kişiye işleyen, takdir edilen bir kimlik kazandırır. Ancak bu işlevsellik artarken, kişinin kendisiyle teması azalabilir.

Gerçek ben kaybolmaz; sadece geri çekilir. Yük olmamak, riske girmemek ve ilişkileri kaybetmemek için sessizleşir. “Gerçek ben nerede?” sorusu kendilikle yeniden temas etme ihtiyacından doğar. Terapötik süreç, bu yabancılaşmanın kökenlerini anlamlandırmaya ve gerçek kendiliğin güvenli biçimde yeniden ortaya çıkmasına alan tanır.

Bazen bir şeylerin eksik olduğunu hissederiz ama bu eksikliğin adını koyamayız. Bu boşluğu dış dünyada telafi etmeye çalışırız. Ancak ne arandığı bilinmediğinde, bulunan hiçbir şey yeterli olmaz. Çünkü mesele nesnede değil, kişinin kendi içsel ihtiyacıyla kurduğu temastadır. Terapi, bu belirsizliğe birlikte bakabilmenin ve kişinin kendi içsel ihtiyacıyla temas kurabilmesinin alanını açar.

Bazen bir şeylerin eksik olduğunu hissederiz ama bu eksikliğin adını koyamayız. Bu boşluğu dış dünyada telafi etmeye çalışırız. Ancak ne arandığı bilinmediğinde, bulunan hiçbir şey yeterli olmaz. Çünkü mesele nesnede değil, kişinin kendi içsel ihtiyacıyla kurduğu temastadır. Terapi, bu belirsizliğe birlikte bakabilmenin ve kişinin kendi içsel ihtiyacıyla temas kurabilmesinin alanını açar.

Güzel olanı hatırlıyorsak, peki ya zor olan duygular, o sırada nereye gider?

Güzel olanı hatırlıyorsak, peki ya zor olan duygular, o sırada nereye gider?

Bazı kişiler için dünyayla kurulan ilişki baştan itibaren zorlayıcıdır ve bu zorluk erken ilişkisel deneyimlerde şekillenir. Erken dönemde ilişkiler yeterince uyumlanamadığında kişi zaman içinde dünyaya artan bir mesafe deneyimleyebilir. Bu mesafe çoğu zaman bilinçli bir tercih değildir. Yetersiz karşılanma ve anlaşılamama deneyimlerinin ruhsal düzeyde bıraktığı izlerle ilişkilidir.

Bazı kişiler için dünyayla kurulan ilişki baştan itibaren zorlayıcıdır ve bu zorluk erken ilişkisel deneyimlerde şekillenir. Erken dönemde ilişkiler yeterince uyumlanamadığında kişi zaman içinde dünyaya artan bir mesafe deneyimleyebilir. Bu mesafe çoğu zaman bilinçli bir tercih değildir. Yetersiz karşılanma ve anlaşılamama deneyimlerinin ruhsal düzeyde bıraktığı izlerle ilişkilidir.

Çünkü gerçek, her zaman beklediğimiz gibi değil eksikleriyle birlikte gelir.

Çünkü gerçek, her zaman beklediğimiz gibi değil eksikleriyle birlikte gelir.

.pro-gallery-wix-wrapper {display: block !important;} .pro-gallery-wix-wrapper .gallery-item-container {opacity: 1 !important; display: block !important;}

psk.gozdebayram

bottom of page